Ik wist het, ze hadden het vanaf het allereerste begin tegen me gezegd en daarna herhaald en herhaald om het er in te stampen. Ik wist het, ik was erbij, ik had naar de woorden geluisterd Woorden die op een onzichtbare plek in mijn hersenen verborgen werden. Woorden: “Je kunt er wel mee leren omgaan maar genezen doe je niet.”

Ik bekeek mezelf van binnen, van buiten en nogmaals van binnen. Zei tegen mezelf dat lijden het gevecht is tegen de pijn die ik in me draag, dat lijden voortkomt uit het gevecht om de pijn te willen ontkennen, te vermorzelen, te vernietigen.

Acceptatie van mijn pijn bleek de enige manier te zijn om het lijden te verzachten, te kunnen verdragen.

Ik leerde accepteren. De wereld is zoals ze is, mijn handicap is zoals ze er is. Mijn omgeving is zoals die is. Ik moest accepteren en inzien dat acceptatie nog niet maakt dat je het goedkeurt, maar je moet het doen met de kaarten die je hebt, of ze nou eerlijk geschud zijn of niet.

Ik leerde, oefende, probeerde uit en elke keer als ik bemerkte dat iets mijn pijn verzachtte ik verliefd werd op die woorden of de oefening die dat hadden veroorzaakt. Maar verliefd zijn houdt geen stand, als je het nieuwtje je eigen maakt, komt vanzelf je handicap weer om de hoek zetten die je dan weer even met beide voeten op de grond zet en je duidelijk maakt dat je dan misschien wel minder lijdt maar dat je niet mag verwachten dat je handicap nu weg is. Net zoals een blinde die leert omgaan met zijn handicap, maar nooit de beloning zal krijgen dat hij ineens weer zien zal.

Drie jaar heb ik toegewerkt naar hoe ik er nu voorsta. Weten wat ik moet doen als mijn handicap opspeelt, weten hoe ik lijden om kan zetten in acceptatie. Weten hoe ik niet langer mijn eigen criticaster moet zijn die me vertelt dat ik me aanstel, maar juist één die me vertelt dat het ook niet gemakkelijk is om zo te leven en dat als de lat lager ligt, ik evenveel waard ben als met een hoge lat.

En dan valt mijn vangnet weg. Ik moet het ineens weer alleen doen en ik blijk die eerste woorden vergeten te hebben. Woorden die ik wilde verscheuren, woorden die ik uit wilde kotsen, woorden die mij belemmerden om mijn dromen op te pakken. Woorden die de waarheid spreken.. “Je kunt er wel mee leren omgaan maar genezen doe je niet.”