Om drie uur bij paviljoen Flamingo in Den Haag zijn. Dat werd iets later. Niet wetend waar het precies lag en de vele auto’s die al waren geparkeerd betekenden voor enkelen van ons een lange wandeling naar een stranduitgang die niet op de routebeschrijving stond. Zo begon ik bij vier, liep terug naar drie en belde mijn vader om er achter te komen dat het nummer één moest zijn.

Na een uur door de duinen gelopen te hebben met de zon op mijn lichaam en een aangenaam briesje kwam ik, totaal uitgerust op de plaats van bestemming.

De ontspannen en vrolijke sfeer die ik aantrof waren in de loop der jaren niet veranderd. Heerlijk om daar weer een onderdeel van te zijn. Het was drie jaar geleden dat ik iedereen had gezien. De kleintjes van toen liepen nu of speelden zelfs mee met beach-volleybal en niet zonder succes!

Er was echter één ding totaal niet veranderd. De winnaarmentaliteit van de familie Zwierenberg. Het beach-volleybal was dan ook vanaf de eerste wedstrijd tot de laatste vol van onhaalbare ballen toch haalbaar maken en mocht men achter staan in punten dan schuwde men het niet om in vals spel het puntenaantal op te schroeven. Hierbij wil ik nog even apart noemen dat de oudsten onder ons niet onderdeden qua fanatisme en elasticiteit van het lichaam voor de jongeren. Ik durf te wedden dat deze drie oudsten nu nog met hevige spierpijn de dag moeten doorkomen, maar ze stonden er, zoals een echte Zwierenberg betaamd.

De scheidsrechters waren ook afkomstig uit de familie Zwierenberg en net als de spelers even fanatiek om het spel goed te laten verlopen met in het achterhoofd: “ als er maar een Zwierenberg wint”. Dit achterhoofdgevoel werd bij elke wedstrijd in waarheid omgezet aangezien er zich in elk team wel een Zwierenberg bevond!

En dan de finale. Ik bood me vrijwillig aan als scheidsrechter maar omdat ik al drie jaar niet geweest was, was ik ook even vergeten hoe ernstig deze fanatiekelingen het spel kunnen saboteren en bij elke slag die mis gaat in discussie gaan met de scheids ( een van de aangetrouwde Zwierenbergs was hier een specialist in). Zo eerlijk mogelijk probeerde ik deze ongeleide projectielen na elke slag weer met het spel door te laten gaan. Enorme 'scheldkarbonades' en een gat ter grote van drie volleyballen in het net, waardoor men dacht punten te kunnen scoren gaf deze wedstrijd een extra dimensie. Uiteindelijk werd er gewonnen, door een Zwierenberg natuurlijk ( met aanhang, laat ik die vooral niet vergeten, en die bleken allen een zelfde mentaliteit te hebben… Hoe zit dat toch..)

Aangezien ik het grootste gedeelte van mijn tijd aan het volleybalveld stond heb ik niet veel meegekregen van de oma’s en tantes die druk aan het spelen waren met de kleine kinderen. Eenmaal aan de eettafel ving ik hier nog een glimp van op. Volgens mij hebben de oma’s en tantes hier enorm van genoten en ik ook. Toen ik eenmaal aan de eettafel zat vond ik het heerlijk om naar die kleintjes te kijken, ze te zien spelen met hun nieuw aangeleerde motorieke vaardigheden.

Ik ben rond zes uur vertrokken, geen idee wat er na mijn afscheid nog allemaal is voorgevallen maar voor mij was het al een perfecte dag waar ik met een glimlach op mijn gezicht op terugkijk. Een dag om op te tekenen in mijn dagboek en te bewaren in mijn herinneringen. En natuurlijk mijn complimenten aan mijn broer, die ondanks de onduidelijke route beschrijving voor een leuke dag heeft gezorgd voor iedereen die er bij was.

Volgend jaar weer! Ik hoop nu al dat ik erbij zal zijn.