Vanmiddag was het zover, mijn laatste trainingsbijeenkomst na vijf jaar therapie. Ik ben weer een vrije vrouw, zo voelt het althans. Alle mensen die ik door deze jaren heen heb ontmoet, mee heb samengeleefd, mensen die me vaardigheden aanreikten, me door een crisis trokken. Mensen, of therapeuten in dit geval, die me jarenlang volgden en ik volgde hen. De relaties blijven ongelijkwaardig maar je leert ze toch kennen en missen doe je ze wel als je ze zolang kent.

Maar er waren ook mensen die het niet redden, daarvan heb ik er teveel gezien. Zelfmoord, de grote boosdoener, het lijkt eerder normaal dat een uitzondering.

En mijn eigen goede en slechte tijden. Tijdens opnames waar ik geen woorden meer kon uitspreken, alleen maar bang en klein was en opging in mijn vervreemde gedachten. Wekenlang zat ik dan op mijn kamertje waar ik alleen uitkwam als mijn ouders of iemand anders mij bezocht. Tjee wat was ik er toen slecht aan toe.

Daarna nog een periode begeleidt wonen. Waarbij ik een psychose kreeg door één van de bewoners en weer voor een paar maanden moest worden opgenomen. Daarna de deeltijd om te leren omgaan met mijn handicap. Veel geleerd maar ik bleef een basis missen. De enige bij wie ik dat had ervaren dat was Inge, mijn ex-vrouw. Ik wilde dat zelf ook kunnen maar dacht dat dit bij een mooie droom zou blijven. Maar toch. Na de deeltijd ging ik over naar de DGT training en kwam ik met mezelf in een stroomversnelling. Ik leerde vertouwen in anderen en mezelf te hebben en voelde zelfs hoe ik langzaam fundamenten aan het leggen was voor een eigen basis waar ik op terug zou kunnen vallen als dat nodig mocht zijn. Nooit verwacht en toch gekregen. Een mooi cadeau. En nu is de tijd gekomen om mijn cadeau met champagne te bekogelen, het te water laten gaan en zien of het me ook daadwerkelijk laat drijven.

Een nieuwe periode breekt nu aan. De bladzijden zijn nog leeg maar dat zal niet lang meer duren.